Oznaczone tagiem ‘wydalanie’

Natomiast, gdy obydwie nerki przestają działać, to zmienia się skład krwi i ilość mocznika. Organizm zaczyna zatruwać się własnymi produktami przemiany energii. Bez podjęcia stosownych kroków śmierć może nastąpić po tygodniu takiego stanu rzeczy. W takich sytuacjach zbawienna jest technika. Pacjent może zostać podłączony do dializatora, czyli sztucznej nerki. Jego krew jest przetłaczana przez urządzenie i wraca z powrotem do krwioobiegu. Kolejnym sposobem jest transplantacja nerki od osoby spokrewnionej lub ofiary wypadku. Przeszczep nerki dla lekarza jest bardzo prostym zabiegiem. Problem pojawia się tuż po operacji, kiedy to układ odpornościowy może odrzucić przeszczepioną nerkę. Aby zapobiegać temu procesowi podaje się leki hamujące działanie immunologiczny. Takie leki obniżają również odporność na różne drobnoustroje, wirusy i choroby. Dlatego pacjent powinien przebywać w warunkach bardzo sterylnych i przyjmować specjalistyczne leki do czasu, aż nerka nie zostaje przyjęta przez organizm. Im większe podobieństwo genetyczne biorcy i dawcy tym większe szanse na sukces. Współcześnie zabiegi tego typu przeprowadzane są pomyślnie i przynoszą oczekiwane skutki. Problem pojawia się, gdy należy czekać na nerkę w przypadku, gdy w banku organów ich brakuje. Dylematem są także duże kolejki oczekujących na przeszczep tego organu.

Na początku tego zabiegu łączy się tętnice ramienną z żyłą. Kolejno żyła zostaje podłączona za pomocą rurki do dializatora. Przez ten przewód przepływa krew. Żyła musi koniecznie być połączona z tętnica, ponieważ zapewnia to wysokie ciśnienie. Natomiast nie zaleca się bezpośredniego łączenia rurki z tętnicą, gdyż jest ona węższa i trudniej ją znaleźć niż żyłę. Żyła znajduje się tuż pod skórą, po wewnętrznej stronie przedramienia. Jak tylko krew dostanie się do sztucznej nerki jest przepompowa przez błonę dializacyjną, która zbudowana jest ze specyficznego polimeru podobnego do celofanu. W dializatorze po wewnętrznej stronie błony znajdują się przeróżne substancje niezbędne dla organizmu. Zawarte są w roztworze wodnym zwanym płynem dializacyjnym. Między innymi są tam sole mineralne i glukoza, natomiast nie ma mocznika. Błona dializacyjna cechuje się półprzepuszczalnością. Mogą przez nią przechodzić tylko wybrane substancje. Mocznik i inne niepotrzebne związki pozostają w płynie dializacyjnym. Oczyszczona krew wraca do pacjenta rurką wprowadzoną do żyły ramiennej. Dializa jest jedynym sposobem na życie bez obu nerek. Przeszczep organu nie gwarantuje tego, że nerka nie zostanie odrzucona. Pacjent musi korzystać ze sztucznej nerki, co najmniej kilka razy w tygodniu, aby pozbywać się toksyn przemiany materii w organizmie.

Ludzi chorych na cukrzyce nazywamy cukrzykami lub diabetykami. Cukrzyca objawia się podwyższonym poziomem glukozy we krwi, zmęczeniem i wzmożonym uczuciem pragnienia. Osoby nieleczące się na tą przypadłość stopniowo chudną i mogą nawet umrzeć. Nerki za wszelką cenę chcą pozbyć się nadmiaru glukozy z krwi wraz z mocznikiem, amoniakiem i kwasem mocznikowym. Dlatego następnym objawem jest obecność glukozy w moczu. Cukrzyca jest następstwem zaburzeń produkcji insuliny w trzustce. Tego skutkiem jest nieprzekształcanie przez wątrobę glukozy w glikogen. Choroba ta może wystąpić w każdym wieku. Cukrzyca nie może zostać wyleczona, ale istnieje możliwość jej kontrolowania w zależności od rodzaju schodzenia. Należy spożywać bardzo dokładnie dobraną dietę, która nie będzie powodowała wzrostu glukozy we krwi, przyjmować odpowiednie leki oraz insulinę stymulującą przekształcanie glukozy w glikogen. Insuliny nie można przyjmować doustnie, ponieważ jako białko zostałaby rozłożona przez enzymy trawienne. Natomiast jest wstrzykiwana pod skórę przez samych chorych. Bardzo praktyczne są przenośne dozowniki, które same dostarczają potrzebną ilość hormonu w zależności od zapotrzebowania organizmu. Przeprowadzane są także przeszczepy trzustki. Współcześnie chorzy na cukrzyce mogą żyć normalnie jak zdrowi ludzie.

Odmiedniczkowe zapalenie nerek to choroba, którą wywołują różnego rodzaju bakterie między innymi coli. Częściej chorują na to kobiety, co związane jest ze specyfika cewki moczowej. Często występuje u kobiet ciężarnych, ponieważ mocz w ich pęcherzach jest dłużej przetrzymywany, a to powoduje powstawanie zakażenia. Istniej również odmiana tej choroby dotycząca nerek. Polega ona na zapaleniu miąższu nerki. Charakteryzuje się przewlekłymi bólami oraz zakażeniem dróg moczowych. Tego typu chorobami zajmują się nefrolodzy i urolodzy. Natomiast częściej występującym schorzeniem u mężczyzn jest kamica nerkowa. Zastój moczu w pęcherzu jest bezpośrednią przyczyną powstawania kamieni w przewodach moczowych. Kamienie powstają na skutek krystalizacji cząsteczek moczu. Tamują one wypływ moczu i zatykają drogi wydalnicze. Leczenie często jest zbędne, ponieważ bardzo często usuwają się samoistnie. Ponadto należy przyjmować wiele płynów i leki przeciwbólowe. Częstym schorzeniem jest również rak nerki, najczęściej tylko jednej. Choroba ta nie daje znacznych objawów. Chorzy odczuwają bóle i gorączkę oraz oddają krew wraz z moczem. Niezwłoczna wtedy jest konsultacja z urologiem i tomografia, umożliwiająca szybkie wykrycie oraz pomyślne leczenie. Najczęściej usuwa się zmienioną część organu lub stosuje chemioterapię.

Mocznik powstaje w wątrobie. Tworzą go białka, których organizm nie potrzebuje i w żaden sposób nie przyswaja. Mocznik cechuje się wysoką zawartością azotu, a proces jego usuwania z organizmu nazywamy wydalaniem. Mocznik powstaje z nadmiaru spożywanego pokarmu, który magazynowany jest w wątrobie. Wątroba jednak nie może przechowywać substancji odżywczych, a jedynie je rozkładać na inne związki. Gdy rozkładane są aminokwasy oddziela się grupa aminowa i przekształca w amoniak. Reakcja to nazywa się deaminacją. Amoniak, to bardzo niebezpieczna dla zdrowia substancja. Dlatego wątroba przebudowuje na mocznik, który jest bezpieczniejszy dla organizmu. Później mocznik wraz z krwią płynie do nerek, a te z kolei wydalają go razem z moczem. Wątroba prócz amoniaku przekształca inne trucizny takie jak narkotyki i leki na substancje nietoksyczne. Jest to detoksykacja i jest bardzo ważną funkcją wątroby, zapewniającą prawidłowe funkcjonowanie organizmu.
W naszym organizmie występuje także nadmiar wody, gdyż zwykle pobieramy jej więcej niż potrzebujemy. Umożliwia to uzyskanie prawidłowego stężenia krwi. Proces ten to osmoregulacja. Głównie wydalane z organizmy są związki azotu, które powstają podczas rozkładu aminokwasów i zasad azotowych zawartych w kwasach nukleinowych. Takimi związkami są właśnie mocznik, kwas moczowy oraz amoniak.

Nerki leżą po obu stronach jamy brzusznej. Nerka ma kształt fasoli o długości od 10 do 14 centymetrów, grubości około 4 centymetrów, a waży od 120 do 200 gram. Nerka prawa jest umiejscowiona nieco wyżej niż lewa w przestrzeni pozaotrzewnej. Od każdej nerki odchodzi wąski przewód zwany moczowodem, który z kolei odprowadza mocz do pęcherza moczowego. Położony jest tuż poza spojeniem łonowym i ma kształt stożka. Jego ściany wewnętrzne są zbudowane z bardzo elastycznej tkanki mięśniowej. Z pęcherza odchodzi cewka moczowa. Jest to przewód, który odprowadza mocz z organizmu. U kobiet cewka moczowa znajduje się u ujścia pochwy, a jej długość to około 4 centymetry. U mężczyzn cewka połączona jest z nasieniowodem i biegnie wzdłuż prącia. W zwodzie cewka moczowa może mieć nawet 18 centymetrów. Nerki produkują mocz. Zawiera on zbędne substancje w postaci wody, mocznika, kwasu moczowego, barwników żółciowych oraz soli mineralnych. Mocz stopniowo napływa do pęcherza moczowego, rozpychając go niczym balon. Co pewien czas następuje opróżnianie pęcherza, co nazywamy oddawaniem moczu. Ludzki organizm wytwarza 1500 mililitrów tej substancji na dobę. Pęcherz może rozciągać nawet do pojemności o trzech do czterech litrów, natomiast jego standardowa objętość to od 300 do 700 centymetrów sześciennych.