Natomiast, gdy obydwie nerki przestają działać, to zmienia się skład krwi i ilość mocznika. Organizm zaczyna zatruwać się własnymi produktami przemiany energii. Bez podjęcia stosownych kroków śmierć może nastąpić po tygodniu takiego stanu rzeczy. W takich sytuacjach zbawienna jest technika. Pacjent może zostać podłączony do dializatora, czyli sztucznej nerki. Jego krew jest przetłaczana przez urządzenie i wraca z powrotem do krwioobiegu. Kolejnym sposobem jest transplantacja nerki od osoby spokrewnionej lub ofiary wypadku. Przeszczep nerki dla lekarza jest bardzo prostym zabiegiem. Problem pojawia się tuż po operacji, kiedy to układ odpornościowy może odrzucić przeszczepioną nerkę. Aby zapobiegać temu procesowi podaje się leki hamujące działanie immunologiczny. Takie leki obniżają również odporność na różne drobnoustroje, wirusy i choroby. Dlatego pacjent powinien przebywać w warunkach bardzo sterylnych i przyjmować specjalistyczne leki do czasu, aż nerka nie zostaje przyjęta przez organizm. Im większe podobieństwo genetyczne biorcy i dawcy tym większe szanse na sukces. Współcześnie zabiegi tego typu przeprowadzane są pomyślnie i przynoszą oczekiwane skutki. Problem pojawia się, gdy należy czekać na nerkę w przypadku, gdy w banku organów ich brakuje. Dylematem są także duże kolejki oczekujących na przeszczep tego organu.
Na początku tego zabiegu łączy się tętnice ramienną z żyłą. Kolejno żyła zostaje podłączona za pomocą rurki do dializatora. Przez ten przewód przepływa krew. Żyła musi koniecznie być połączona z tętnica, ponieważ zapewnia to wysokie ciśnienie. Natomiast nie zaleca się bezpośredniego łączenia rurki z tętnicą, gdyż jest ona węższa i trudniej ją znaleźć niż żyłę. Żyła znajduje się tuż pod skórą, po wewnętrznej stronie przedramienia. Jak tylko krew dostanie się do sztucznej nerki jest przepompowa przez błonę dializacyjną, która zbudowana jest ze specyficznego polimeru podobnego do celofanu. W dializatorze po wewnętrznej stronie błony znajdują się przeróżne substancje niezbędne dla organizmu. Zawarte są w roztworze wodnym zwanym płynem dializacyjnym. Między innymi są tam sole mineralne i glukoza, natomiast nie ma mocznika. Błona dializacyjna cechuje się półprzepuszczalnością. Mogą przez nią przechodzić tylko wybrane substancje. Mocznik i inne niepotrzebne związki pozostają w płynie dializacyjnym. Oczyszczona krew wraca do pacjenta rurką wprowadzoną do żyły ramiennej. Dializa jest jedynym sposobem na życie bez obu nerek. Przeszczep organu nie gwarantuje tego, że nerka nie zostanie odrzucona. Pacjent musi korzystać ze sztucznej nerki, co najmniej kilka razy w tygodniu, aby pozbywać się toksyn przemiany materii w organizmie.