Oznaczone tagiem ‘nerki’

Natomiast, gdy obydwie nerki przestają działać, to zmienia się skład krwi i ilość mocznika. Organizm zaczyna zatruwać się własnymi produktami przemiany energii. Bez podjęcia stosownych kroków śmierć może nastąpić po tygodniu takiego stanu rzeczy. W takich sytuacjach zbawienna jest technika. Pacjent może zostać podłączony do dializatora, czyli sztucznej nerki. Jego krew jest przetłaczana przez urządzenie i wraca z powrotem do krwioobiegu. Kolejnym sposobem jest transplantacja nerki od osoby spokrewnionej lub ofiary wypadku. Przeszczep nerki dla lekarza jest bardzo prostym zabiegiem. Problem pojawia się tuż po operacji, kiedy to układ odpornościowy może odrzucić przeszczepioną nerkę. Aby zapobiegać temu procesowi podaje się leki hamujące działanie immunologiczny. Takie leki obniżają również odporność na różne drobnoustroje, wirusy i choroby. Dlatego pacjent powinien przebywać w warunkach bardzo sterylnych i przyjmować specjalistyczne leki do czasu, aż nerka nie zostaje przyjęta przez organizm. Im większe podobieństwo genetyczne biorcy i dawcy tym większe szanse na sukces. Współcześnie zabiegi tego typu przeprowadzane są pomyślnie i przynoszą oczekiwane skutki. Problem pojawia się, gdy należy czekać na nerkę w przypadku, gdy w banku organów ich brakuje. Dylematem są także duże kolejki oczekujących na przeszczep tego organu.

Na początku tego zabiegu łączy się tętnice ramienną z żyłą. Kolejno żyła zostaje podłączona za pomocą rurki do dializatora. Przez ten przewód przepływa krew. Żyła musi koniecznie być połączona z tętnica, ponieważ zapewnia to wysokie ciśnienie. Natomiast nie zaleca się bezpośredniego łączenia rurki z tętnicą, gdyż jest ona węższa i trudniej ją znaleźć niż żyłę. Żyła znajduje się tuż pod skórą, po wewnętrznej stronie przedramienia. Jak tylko krew dostanie się do sztucznej nerki jest przepompowa przez błonę dializacyjną, która zbudowana jest ze specyficznego polimeru podobnego do celofanu. W dializatorze po wewnętrznej stronie błony znajdują się przeróżne substancje niezbędne dla organizmu. Zawarte są w roztworze wodnym zwanym płynem dializacyjnym. Między innymi są tam sole mineralne i glukoza, natomiast nie ma mocznika. Błona dializacyjna cechuje się półprzepuszczalnością. Mogą przez nią przechodzić tylko wybrane substancje. Mocznik i inne niepotrzebne związki pozostają w płynie dializacyjnym. Oczyszczona krew wraca do pacjenta rurką wprowadzoną do żyły ramiennej. Dializa jest jedynym sposobem na życie bez obu nerek. Przeszczep organu nie gwarantuje tego, że nerka nie zostanie odrzucona. Pacjent musi korzystać ze sztucznej nerki, co najmniej kilka razy w tygodniu, aby pozbywać się toksyn przemiany materii w organizmie.

Mocz cechuje się aż sześćdziesięciokrotnie większą zawartością mocznika niż krew. Dzieje się tak, dlatego, że nerki oczyszczają krew z tej substancji. Mocz w 95% składa się z wody, 0,6 z soli mineralnych i 2% z mocznika. Kiedy pijemy dużo napojów woda przedostaje się do krwioobiegu i rozcieńcza krew. Podczas przepływu przez nerki część wody zostaje odfiltrowana do moczu i wydalona z organizmu. Dzięki nerką stężenie krwi jest równomierne. Zagęszczenie różnych związków zawartych w moczu i we krwi mierzy się za pomocą czujników biologicznych, czyli biosensorów. Przyrząd ten jest w stanie wykryć nawet najmniejsze ilości substancji w organizmie. Proces ten polega na wprowadzaniu sądy składającej się z bakterii lub enzymów. Stężenie mierzone jest na podstawie zachodzących reakcji. Ośrodek odpowiedzialny za pozbywanie się moczu umiejscowiony jest w rdzeniu kręgowym, a dokładniej jego części krzyżowej. Przesyłane impulsy sprawiają, że wydalamy zbędne substancje przemiany materii. Organizm informuje nas, że trzeba opróżnić pęcherz z moczu. Odbywa się to przez cewkę moczową, która zwykle dzięki mięśniom pierścieniowym jest mocno zaciśnięta. Dzięki temu możemy utrzymać pęcherz pod kontrolą. Kiedy chcemy opróżnić pęcherz mięsień rozkurcza się i oddajemy mocz. Niekiedy zdarzają się problemy z nietrzymaniem moczu.

Zewnętrzna część nerki jest jaśniejsza, a wewnętrzna ma kolor ciemniejszy i połączona jest z moczowodem. Aby zobaczyć szczegółowe elementy budowy nerki należy użyć mikroskopu. Nerka zbudowana jest z nefronów-maleńkich struktur. Każdy zbudowany jest z torebki kłębuszka, która z kolei za pomocą cienkiego przewodu łączy się z kanalikiem nerkowym. Natomiast kanalik nerkowy prowadzi do kanalika zbiorczego, który następnie jest złączony z moczowodem. Krew płynąca w nefronie jest doprowadzana z odgałęzień tętnicy nerkowej. Następnie krew wpływa do kłębuszka nerkowego i przepływa do żyły nerkowej za pomocą tętnicy odprowadzającej. Szacuje się, że obydwie nerki razem zawierają 16 kilometrów kanalików nerkowych i 160 kilometrów naczyń krwionośnych. Są to ogromne ilości przewodów odpowiedzialnych za prawidłową prace układu wydalniczego.
Nerki doskonale resorbują wodę. Kiedy płynów w organizmie jest mniej niż powinno być, we krwi wzrasta stężenie soli oraz innych substancji mineralnych. Wysokie zagęszczenie takich związków wykrywa mózg, który wysyła sygnał do przysadki, znajdującej się w przednim i tylnim płacie. Następnie wydzielany jest hormon antydiuretyczny. Sprawia on, że wydalamy mniej moczu, a nasze nerki absorbują więcej wody. Wzrastające pragnienie powoduje, że uzupełniamy zapas wody w organizmie i wszystko wraca do normy.