Mocz cechuje się aż sześćdziesięciokrotnie większą zawartością mocznika niż krew. Dzieje się tak, dlatego, że nerki oczyszczają krew z tej substancji. Mocz w 95% składa się z wody, 0,6 z soli mineralnych i 2% z mocznika. Kiedy pijemy dużo napojów woda przedostaje się do krwioobiegu i rozcieńcza krew. Podczas przepływu przez nerki część wody zostaje odfiltrowana do moczu i wydalona z organizmu. Dzięki nerką stężenie krwi jest równomierne. Zagęszczenie różnych związków zawartych w moczu i we krwi mierzy się za pomocą czujników biologicznych, czyli biosensorów. Przyrząd ten jest w stanie wykryć nawet najmniejsze ilości substancji w organizmie. Proces ten polega na wprowadzaniu sądy składającej się z bakterii lub enzymów. Stężenie mierzone jest na podstawie zachodzących reakcji. Ośrodek odpowiedzialny za pozbywanie się moczu umiejscowiony jest w rdzeniu kręgowym, a dokładniej jego części krzyżowej. Przesyłane impulsy sprawiają, że wydalamy zbędne substancje przemiany materii. Organizm informuje nas, że trzeba opróżnić pęcherz z moczu. Odbywa się to przez cewkę moczową, która zwykle dzięki mięśniom pierścieniowym jest mocno zaciśnięta. Dzięki temu możemy utrzymać pęcherz pod kontrolą. Kiedy chcemy opróżnić pęcherz mięsień rozkurcza się i oddajemy mocz. Niekiedy zdarzają się problemy z nietrzymaniem moczu.
Zewnętrzna część nerki jest jaśniejsza, a wewnętrzna ma kolor ciemniejszy i połączona jest z moczowodem. Aby zobaczyć szczegółowe elementy budowy nerki należy użyć mikroskopu. Nerka zbudowana jest z nefronów-maleńkich struktur. Każdy zbudowany jest z torebki kłębuszka, która z kolei za pomocą cienkiego przewodu łączy się z kanalikiem nerkowym. Natomiast kanalik nerkowy prowadzi do kanalika zbiorczego, który następnie jest złączony z moczowodem. Krew płynąca w nefronie jest doprowadzana z odgałęzień tętnicy nerkowej. Następnie krew wpływa do kłębuszka nerkowego i przepływa do żyły nerkowej za pomocą tętnicy odprowadzającej. Szacuje się, że obydwie nerki razem zawierają 16 kilometrów kanalików nerkowych i 160 kilometrów naczyń krwionośnych. Są to ogromne ilości przewodów odpowiedzialnych za prawidłową prace układu wydalniczego.
Nerki doskonale resorbują wodę. Kiedy płynów w organizmie jest mniej niż powinno być, we krwi wzrasta stężenie soli oraz innych substancji mineralnych. Wysokie zagęszczenie takich związków wykrywa mózg, który wysyła sygnał do przysadki, znajdującej się w przednim i tylnim płacie. Następnie wydzielany jest hormon antydiuretyczny. Sprawia on, że wydalamy mniej moczu, a nasze nerki absorbują więcej wody. Wzrastające pragnienie powoduje, że uzupełniamy zapas wody w organizmie i wszystko wraca do normy.