Oznaczone tagiem ‘mocznik’

Ludzi chorych na cukrzyce nazywamy cukrzykami lub diabetykami. Cukrzyca objawia się podwyższonym poziomem glukozy we krwi, zmęczeniem i wzmożonym uczuciem pragnienia. Osoby nieleczące się na tą przypadłość stopniowo chudną i mogą nawet umrzeć. Nerki za wszelką cenę chcą pozbyć się nadmiaru glukozy z krwi wraz z mocznikiem, amoniakiem i kwasem mocznikowym. Dlatego następnym objawem jest obecność glukozy w moczu. Cukrzyca jest następstwem zaburzeń produkcji insuliny w trzustce. Tego skutkiem jest nieprzekształcanie przez wątrobę glukozy w glikogen. Choroba ta może wystąpić w każdym wieku. Cukrzyca nie może zostać wyleczona, ale istnieje możliwość jej kontrolowania w zależności od rodzaju schodzenia. Należy spożywać bardzo dokładnie dobraną dietę, która nie będzie powodowała wzrostu glukozy we krwi, przyjmować odpowiednie leki oraz insulinę stymulującą przekształcanie glukozy w glikogen. Insuliny nie można przyjmować doustnie, ponieważ jako białko zostałaby rozłożona przez enzymy trawienne. Natomiast jest wstrzykiwana pod skórę przez samych chorych. Bardzo praktyczne są przenośne dozowniki, które same dostarczają potrzebną ilość hormonu w zależności od zapotrzebowania organizmu. Przeprowadzane są także przeszczepy trzustki. Współcześnie chorzy na cukrzyce mogą żyć normalnie jak zdrowi ludzie.

Odmiedniczkowe zapalenie nerek to choroba, którą wywołują różnego rodzaju bakterie między innymi coli. Częściej chorują na to kobiety, co związane jest ze specyfika cewki moczowej. Często występuje u kobiet ciężarnych, ponieważ mocz w ich pęcherzach jest dłużej przetrzymywany, a to powoduje powstawanie zakażenia. Istniej również odmiana tej choroby dotycząca nerek. Polega ona na zapaleniu miąższu nerki. Charakteryzuje się przewlekłymi bólami oraz zakażeniem dróg moczowych. Tego typu chorobami zajmują się nefrolodzy i urolodzy. Natomiast częściej występującym schorzeniem u mężczyzn jest kamica nerkowa. Zastój moczu w pęcherzu jest bezpośrednią przyczyną powstawania kamieni w przewodach moczowych. Kamienie powstają na skutek krystalizacji cząsteczek moczu. Tamują one wypływ moczu i zatykają drogi wydalnicze. Leczenie często jest zbędne, ponieważ bardzo często usuwają się samoistnie. Ponadto należy przyjmować wiele płynów i leki przeciwbólowe. Częstym schorzeniem jest również rak nerki, najczęściej tylko jednej. Choroba ta nie daje znacznych objawów. Chorzy odczuwają bóle i gorączkę oraz oddają krew wraz z moczem. Niezwłoczna wtedy jest konsultacja z urologiem i tomografia, umożliwiająca szybkie wykrycie oraz pomyślne leczenie. Najczęściej usuwa się zmienioną część organu lub stosuje chemioterapię.

Swój wkład w tworzenie podwalin medycyny wnieśli także starożytni Egipcjanie. Ich odkrycie jednak, ze względów naukowych oraz… estetycznych nie znalazło wielu zwolenników. Odkryciem tym jest urynoterapia, czyli leczenie moczem. Legendy mówią, że zwolenniczką tej metody była Kleopatra, która pijąc własny mocz miała osiągnąć doskonałą gładkość cery. Dziś naukowcy twierdzą, że mocz, owszem, zawiera pewne substancje (w tym mocznik), które mają właściwości antybakteryjne i antybiotyczne, niemniej jednak jest usuwany z organizmu jako toksyna, więc zdecydowanie nie należy go przyjmować ponownie zakładając, że gdyby organizm mógł wykorzystać jeszcze jakąkolwiek substancję usuwaną razem z moczem to wykonałby to bez dodatkowej ingerencji. Substancje zawarte w moczu są już przetwarzane w organizmie przed ich usunięciem, większość z nich może wpływać na białka i powodować ich zmiany strukturalne a więc i utratę charakterystycznych funkcji, których posiadanie jest niezbędne do prawidłowego funkcjonowania. Stąd też naukowcy nie są w stanie w żaden sposób potwierdzić skuteczności urynoterapii jako metody o choćby pomocniczym charakterze i raczej nie należy w tej materii liczyć na zmianę stanowiska.

Choć najbardziej znanym produktem pszczelim jest bez wątpienia miód to również inne produkty pochodzenia pszczelego mogą być wykorzystywane w dziedzinie medycyny naturalnej zwanej apiterapią, od łacińskiej nazwy rodzaju pszczoła- Apus. Pyłek pszczeli jest wykorzystywany, podobnie jak miód w schorzeniach układu pokarmowego ale także w terapiach alergii. Propolis jest jedną z najskuteczniejszych substancji bakteriobójczych i jest stosowany jako substancja pomocnicza przy leczeniu blizn, czy to po oparzeniach czy na przykład występujących w schorzeniach dermatologicznych jak trądzik. Wosk pszczeli użyty do wyrobu świec powoduje ujemną jonizację powietrza, co w znaczący sposób może zoptymalizować pracę mózgu, a więc i kondycję psychiczną, korzystnie wpływa na procesy pamięciowe. Inne produkty pszczele mają cała masę zastosowań, głównie w leczeniu chorób skórnych, układów pokarmowego, oddechowego i krwionośnego. Właściwości produktów pszczelich w prostej linii wynikają z ich składu chemicznego i właściwości fizycznych, w związku czym naukowcy generalnie nie mieli problemów z potwierdzeniem ich skuteczności, uznając produkty pszczele za pomocne w leczeniu wielu chorób.

Nie wszystkie metody medycyny naturalnej mają swoje źródła w starożytnych krajach. Jedna z nich, aromaterapia, ma niespełna trzystuletnią historię i wywodzi się z Francji. Początkowo uznana za naukową mrzonkę obecnie jest jednym z najczęściej stosowanych zabiegów pomocniczych, dostępna także w formie różnych preparatów do samodzielnego stosowania. Sam fakt leczenia zapachem nie znalazł potwierdzenia w dowodach naukowych, niemniej jednak udało się udowodnić, że zapachy działają kojąco, wspomagają leczenie ran, relaksują. Dzięki temu organizm odzyskuje homeostazę, którą zaburzają wszystkie bez wyjątku procesy chorobowe. Jest więc to pośrednie działanie prozdrowotne. Głównym źródłem olejków eterycznych są rośliny, w których spełniają one rolę immunologiczną, co jest w jakimś stopniu wykorzystywane także przez współczesne odmiany aromaterapii. Mimo tego oddziaływanie na psychikę wciąż pozostaje główną drogą oddziaływania aromaterapii. Olejki eteryczne, naturalne i syntetyczne są składnikami olejków do kąpieli, balsamów do ciała, nawilżaczy i aromatyzerów powietrza, co jest przyczyną dostępności i powszechności tej metody medycyny naturalnej.

Mocznik powstaje w wątrobie. Tworzą go białka, których organizm nie potrzebuje i w żaden sposób nie przyswaja. Mocznik cechuje się wysoką zawartością azotu, a proces jego usuwania z organizmu nazywamy wydalaniem. Mocznik powstaje z nadmiaru spożywanego pokarmu, który magazynowany jest w wątrobie. Wątroba jednak nie może przechowywać substancji odżywczych, a jedynie je rozkładać na inne związki. Gdy rozkładane są aminokwasy oddziela się grupa aminowa i przekształca w amoniak. Reakcja to nazywa się deaminacją. Amoniak, to bardzo niebezpieczna dla zdrowia substancja. Dlatego wątroba przebudowuje na mocznik, który jest bezpieczniejszy dla organizmu. Później mocznik wraz z krwią płynie do nerek, a te z kolei wydalają go razem z moczem. Wątroba prócz amoniaku przekształca inne trucizny takie jak narkotyki i leki na substancje nietoksyczne. Jest to detoksykacja i jest bardzo ważną funkcją wątroby, zapewniającą prawidłowe funkcjonowanie organizmu.
W naszym organizmie występuje także nadmiar wody, gdyż zwykle pobieramy jej więcej niż potrzebujemy. Umożliwia to uzyskanie prawidłowego stężenia krwi. Proces ten to osmoregulacja. Głównie wydalane z organizmy są związki azotu, które powstają podczas rozkładu aminokwasów i zasad azotowych zawartych w kwasach nukleinowych. Takimi związkami są właśnie mocznik, kwas moczowy oraz amoniak.

Nerki leżą po obu stronach jamy brzusznej. Nerka ma kształt fasoli o długości od 10 do 14 centymetrów, grubości około 4 centymetrów, a waży od 120 do 200 gram. Nerka prawa jest umiejscowiona nieco wyżej niż lewa w przestrzeni pozaotrzewnej. Od każdej nerki odchodzi wąski przewód zwany moczowodem, który z kolei odprowadza mocz do pęcherza moczowego. Położony jest tuż poza spojeniem łonowym i ma kształt stożka. Jego ściany wewnętrzne są zbudowane z bardzo elastycznej tkanki mięśniowej. Z pęcherza odchodzi cewka moczowa. Jest to przewód, który odprowadza mocz z organizmu. U kobiet cewka moczowa znajduje się u ujścia pochwy, a jej długość to około 4 centymetry. U mężczyzn cewka połączona jest z nasieniowodem i biegnie wzdłuż prącia. W zwodzie cewka moczowa może mieć nawet 18 centymetrów. Nerki produkują mocz. Zawiera on zbędne substancje w postaci wody, mocznika, kwasu moczowego, barwników żółciowych oraz soli mineralnych. Mocz stopniowo napływa do pęcherza moczowego, rozpychając go niczym balon. Co pewien czas następuje opróżnianie pęcherza, co nazywamy oddawaniem moczu. Ludzki organizm wytwarza 1500 mililitrów tej substancji na dobę. Pęcherz może rozciągać nawet do pojemności o trzech do czterech litrów, natomiast jego standardowa objętość to od 300 do 700 centymetrów sześciennych.