Oznaczone tagiem ‘mocz’

Natomiast, gdy obydwie nerki przestają działać, to zmienia się skład krwi i ilość mocznika. Organizm zaczyna zatruwać się własnymi produktami przemiany energii. Bez podjęcia stosownych kroków śmierć może nastąpić po tygodniu takiego stanu rzeczy. W takich sytuacjach zbawienna jest technika. Pacjent może zostać podłączony do dializatora, czyli sztucznej nerki. Jego krew jest przetłaczana przez urządzenie i wraca z powrotem do krwioobiegu. Kolejnym sposobem jest transplantacja nerki od osoby spokrewnionej lub ofiary wypadku. Przeszczep nerki dla lekarza jest bardzo prostym zabiegiem. Problem pojawia się tuż po operacji, kiedy to układ odpornościowy może odrzucić przeszczepioną nerkę. Aby zapobiegać temu procesowi podaje się leki hamujące działanie immunologiczny. Takie leki obniżają również odporność na różne drobnoustroje, wirusy i choroby. Dlatego pacjent powinien przebywać w warunkach bardzo sterylnych i przyjmować specjalistyczne leki do czasu, aż nerka nie zostaje przyjęta przez organizm. Im większe podobieństwo genetyczne biorcy i dawcy tym większe szanse na sukces. Współcześnie zabiegi tego typu przeprowadzane są pomyślnie i przynoszą oczekiwane skutki. Problem pojawia się, gdy należy czekać na nerkę w przypadku, gdy w banku organów ich brakuje. Dylematem są także duże kolejki oczekujących na przeszczep tego organu.

Na początku tego zabiegu łączy się tętnice ramienną z żyłą. Kolejno żyła zostaje podłączona za pomocą rurki do dializatora. Przez ten przewód przepływa krew. Żyła musi koniecznie być połączona z tętnica, ponieważ zapewnia to wysokie ciśnienie. Natomiast nie zaleca się bezpośredniego łączenia rurki z tętnicą, gdyż jest ona węższa i trudniej ją znaleźć niż żyłę. Żyła znajduje się tuż pod skórą, po wewnętrznej stronie przedramienia. Jak tylko krew dostanie się do sztucznej nerki jest przepompowa przez błonę dializacyjną, która zbudowana jest ze specyficznego polimeru podobnego do celofanu. W dializatorze po wewnętrznej stronie błony znajdują się przeróżne substancje niezbędne dla organizmu. Zawarte są w roztworze wodnym zwanym płynem dializacyjnym. Między innymi są tam sole mineralne i glukoza, natomiast nie ma mocznika. Błona dializacyjna cechuje się półprzepuszczalnością. Mogą przez nią przechodzić tylko wybrane substancje. Mocznik i inne niepotrzebne związki pozostają w płynie dializacyjnym. Oczyszczona krew wraca do pacjenta rurką wprowadzoną do żyły ramiennej. Dializa jest jedynym sposobem na życie bez obu nerek. Przeszczep organu nie gwarantuje tego, że nerka nie zostanie odrzucona. Pacjent musi korzystać ze sztucznej nerki, co najmniej kilka razy w tygodniu, aby pozbywać się toksyn przemiany materii w organizmie.

Mocz cechuje się aż sześćdziesięciokrotnie większą zawartością mocznika niż krew. Dzieje się tak, dlatego, że nerki oczyszczają krew z tej substancji. Mocz w 95% składa się z wody, 0,6 z soli mineralnych i 2% z mocznika. Kiedy pijemy dużo napojów woda przedostaje się do krwioobiegu i rozcieńcza krew. Podczas przepływu przez nerki część wody zostaje odfiltrowana do moczu i wydalona z organizmu. Dzięki nerką stężenie krwi jest równomierne. Zagęszczenie różnych związków zawartych w moczu i we krwi mierzy się za pomocą czujników biologicznych, czyli biosensorów. Przyrząd ten jest w stanie wykryć nawet najmniejsze ilości substancji w organizmie. Proces ten polega na wprowadzaniu sądy składającej się z bakterii lub enzymów. Stężenie mierzone jest na podstawie zachodzących reakcji. Ośrodek odpowiedzialny za pozbywanie się moczu umiejscowiony jest w rdzeniu kręgowym, a dokładniej jego części krzyżowej. Przesyłane impulsy sprawiają, że wydalamy zbędne substancje przemiany materii. Organizm informuje nas, że trzeba opróżnić pęcherz z moczu. Odbywa się to przez cewkę moczową, która zwykle dzięki mięśniom pierścieniowym jest mocno zaciśnięta. Dzięki temu możemy utrzymać pęcherz pod kontrolą. Kiedy chcemy opróżnić pęcherz mięsień rozkurcza się i oddajemy mocz. Niekiedy zdarzają się problemy z nietrzymaniem moczu.

Zewnętrzna część nerki jest jaśniejsza, a wewnętrzna ma kolor ciemniejszy i połączona jest z moczowodem. Aby zobaczyć szczegółowe elementy budowy nerki należy użyć mikroskopu. Nerka zbudowana jest z nefronów-maleńkich struktur. Każdy zbudowany jest z torebki kłębuszka, która z kolei za pomocą cienkiego przewodu łączy się z kanalikiem nerkowym. Natomiast kanalik nerkowy prowadzi do kanalika zbiorczego, który następnie jest złączony z moczowodem. Krew płynąca w nefronie jest doprowadzana z odgałęzień tętnicy nerkowej. Następnie krew wpływa do kłębuszka nerkowego i przepływa do żyły nerkowej za pomocą tętnicy odprowadzającej. Szacuje się, że obydwie nerki razem zawierają 16 kilometrów kanalików nerkowych i 160 kilometrów naczyń krwionośnych. Są to ogromne ilości przewodów odpowiedzialnych za prawidłową prace układu wydalniczego.
Nerki doskonale resorbują wodę. Kiedy płynów w organizmie jest mniej niż powinno być, we krwi wzrasta stężenie soli oraz innych substancji mineralnych. Wysokie zagęszczenie takich związków wykrywa mózg, który wysyła sygnał do przysadki, znajdującej się w przednim i tylnim płacie. Następnie wydzielany jest hormon antydiuretyczny. Sprawia on, że wydalamy mniej moczu, a nasze nerki absorbują więcej wody. Wzrastające pragnienie powoduje, że uzupełniamy zapas wody w organizmie i wszystko wraca do normy.

Swój wkład w tworzenie podwalin medycyny wnieśli także starożytni Egipcjanie. Ich odkrycie jednak, ze względów naukowych oraz… estetycznych nie znalazło wielu zwolenników. Odkryciem tym jest urynoterapia, czyli leczenie moczem. Legendy mówią, że zwolenniczką tej metody była Kleopatra, która pijąc własny mocz miała osiągnąć doskonałą gładkość cery. Dziś naukowcy twierdzą, że mocz, owszem, zawiera pewne substancje (w tym mocznik), które mają właściwości antybakteryjne i antybiotyczne, niemniej jednak jest usuwany z organizmu jako toksyna, więc zdecydowanie nie należy go przyjmować ponownie zakładając, że gdyby organizm mógł wykorzystać jeszcze jakąkolwiek substancję usuwaną razem z moczem to wykonałby to bez dodatkowej ingerencji. Substancje zawarte w moczu są już przetwarzane w organizmie przed ich usunięciem, większość z nich może wpływać na białka i powodować ich zmiany strukturalne a więc i utratę charakterystycznych funkcji, których posiadanie jest niezbędne do prawidłowego funkcjonowania. Stąd też naukowcy nie są w stanie w żaden sposób potwierdzić skuteczności urynoterapii jako metody o choćby pomocniczym charakterze i raczej nie należy w tej materii liczyć na zmianę stanowiska.

Choć najbardziej znanym produktem pszczelim jest bez wątpienia miód to również inne produkty pochodzenia pszczelego mogą być wykorzystywane w dziedzinie medycyny naturalnej zwanej apiterapią, od łacińskiej nazwy rodzaju pszczoła- Apus. Pyłek pszczeli jest wykorzystywany, podobnie jak miód w schorzeniach układu pokarmowego ale także w terapiach alergii. Propolis jest jedną z najskuteczniejszych substancji bakteriobójczych i jest stosowany jako substancja pomocnicza przy leczeniu blizn, czy to po oparzeniach czy na przykład występujących w schorzeniach dermatologicznych jak trądzik. Wosk pszczeli użyty do wyrobu świec powoduje ujemną jonizację powietrza, co w znaczący sposób może zoptymalizować pracę mózgu, a więc i kondycję psychiczną, korzystnie wpływa na procesy pamięciowe. Inne produkty pszczele mają cała masę zastosowań, głównie w leczeniu chorób skórnych, układów pokarmowego, oddechowego i krwionośnego. Właściwości produktów pszczelich w prostej linii wynikają z ich składu chemicznego i właściwości fizycznych, w związku czym naukowcy generalnie nie mieli problemów z potwierdzeniem ich skuteczności, uznając produkty pszczele za pomocne w leczeniu wielu chorób.

Nie wszystkie metody medycyny naturalnej mają swoje źródła w starożytnych krajach. Jedna z nich, aromaterapia, ma niespełna trzystuletnią historię i wywodzi się z Francji. Początkowo uznana za naukową mrzonkę obecnie jest jednym z najczęściej stosowanych zabiegów pomocniczych, dostępna także w formie różnych preparatów do samodzielnego stosowania. Sam fakt leczenia zapachem nie znalazł potwierdzenia w dowodach naukowych, niemniej jednak udało się udowodnić, że zapachy działają kojąco, wspomagają leczenie ran, relaksują. Dzięki temu organizm odzyskuje homeostazę, którą zaburzają wszystkie bez wyjątku procesy chorobowe. Jest więc to pośrednie działanie prozdrowotne. Głównym źródłem olejków eterycznych są rośliny, w których spełniają one rolę immunologiczną, co jest w jakimś stopniu wykorzystywane także przez współczesne odmiany aromaterapii. Mimo tego oddziaływanie na psychikę wciąż pozostaje główną drogą oddziaływania aromaterapii. Olejki eteryczne, naturalne i syntetyczne są składnikami olejków do kąpieli, balsamów do ciała, nawilżaczy i aromatyzerów powietrza, co jest przyczyną dostępności i powszechności tej metody medycyny naturalnej.

Mocznik powstaje w wątrobie. Tworzą go białka, których organizm nie potrzebuje i w żaden sposób nie przyswaja. Mocznik cechuje się wysoką zawartością azotu, a proces jego usuwania z organizmu nazywamy wydalaniem. Mocznik powstaje z nadmiaru spożywanego pokarmu, który magazynowany jest w wątrobie. Wątroba jednak nie może przechowywać substancji odżywczych, a jedynie je rozkładać na inne związki. Gdy rozkładane są aminokwasy oddziela się grupa aminowa i przekształca w amoniak. Reakcja to nazywa się deaminacją. Amoniak, to bardzo niebezpieczna dla zdrowia substancja. Dlatego wątroba przebudowuje na mocznik, który jest bezpieczniejszy dla organizmu. Później mocznik wraz z krwią płynie do nerek, a te z kolei wydalają go razem z moczem. Wątroba prócz amoniaku przekształca inne trucizny takie jak narkotyki i leki na substancje nietoksyczne. Jest to detoksykacja i jest bardzo ważną funkcją wątroby, zapewniającą prawidłowe funkcjonowanie organizmu.
W naszym organizmie występuje także nadmiar wody, gdyż zwykle pobieramy jej więcej niż potrzebujemy. Umożliwia to uzyskanie prawidłowego stężenia krwi. Proces ten to osmoregulacja. Głównie wydalane z organizmy są związki azotu, które powstają podczas rozkładu aminokwasów i zasad azotowych zawartych w kwasach nukleinowych. Takimi związkami są właśnie mocznik, kwas moczowy oraz amoniak.

Nerki leżą po obu stronach jamy brzusznej. Nerka ma kształt fasoli o długości od 10 do 14 centymetrów, grubości około 4 centymetrów, a waży od 120 do 200 gram. Nerka prawa jest umiejscowiona nieco wyżej niż lewa w przestrzeni pozaotrzewnej. Od każdej nerki odchodzi wąski przewód zwany moczowodem, który z kolei odprowadza mocz do pęcherza moczowego. Położony jest tuż poza spojeniem łonowym i ma kształt stożka. Jego ściany wewnętrzne są zbudowane z bardzo elastycznej tkanki mięśniowej. Z pęcherza odchodzi cewka moczowa. Jest to przewód, który odprowadza mocz z organizmu. U kobiet cewka moczowa znajduje się u ujścia pochwy, a jej długość to około 4 centymetry. U mężczyzn cewka połączona jest z nasieniowodem i biegnie wzdłuż prącia. W zwodzie cewka moczowa może mieć nawet 18 centymetrów. Nerki produkują mocz. Zawiera on zbędne substancje w postaci wody, mocznika, kwasu moczowego, barwników żółciowych oraz soli mineralnych. Mocz stopniowo napływa do pęcherza moczowego, rozpychając go niczym balon. Co pewien czas następuje opróżnianie pęcherza, co nazywamy oddawaniem moczu. Ludzki organizm wytwarza 1500 mililitrów tej substancji na dobę. Pęcherz może rozciągać nawet do pojemności o trzech do czterech litrów, natomiast jego standardowa objętość to od 300 do 700 centymetrów sześciennych.